Varta mı İyi, Mutlu mu? Bir Karar Anı
Kayseri’nin soğuk, gri akşamlarından birinde, ceketimin cebinden düşen bir kağıt parçası dikkatimi çekti. Üzerinde “Varta mı iyi, mutlu mu?” yazıyordu. Hemen hatırladım, bu cümleyi bir zamanlar bir arkadaşımla konuşurken söylemiştim. Ama ne kadar da hızlı unuttuğumu fark ettim! İnsanın hayatında bazen öyle anlar olur ki, kendini sorgulamaktan başka bir şey yapamazsınız. İşte o anda, cebimdeki kağıt parçası bana, gerçekten de hayatımın en önemli sorularından birini hatırlattı: “Varta mı iyi, mutlu mu?”
Hayal Kırıklığı: Başarı Peşinde Bir Yalnızlık
Biraz geriye gittiğimi hatırlıyorum. Genç yaşta, bir şeylere ulaşmanın peşinden sürüklenirken, başarı ve mutluluğun arasındaki ince çizgiyi göz ardı etmişim. Varta, o zamanlar en sevdiğim markaydı. Çocukken hep annemin evde Varta marka piller kullanmasına alışmıştım. O kadar güvenmiştim ki, “Varta” demek, bir şeyin “iyi” olması demekti. Ama o gün, hayatımda yaptığım her şeyin beni mutlu etmediğini fark ettim. Bir gün iş yerinde, sabah kahvemi yudumlarken, kafamda belirginleşen düşünce şu olmuştu: “Gerçekten mutlu muyum? Yoksa sadece iyi bir şey yapmaya çalışarak hayatımı geçiriyorum?” İşte bu, o anın başlangıcıydı.
O kadar çok çaba harcamıştım ki, başarılarımın peşinden koşarken, yaşadığım anları kaçırdığımı fark etmemiştim. Her şeyin mükemmel olması gerektiğini düşünmüştüm. Yani, bir başarı kazanmak, ödüller almak, hep iyi bir şeydi. Ama mutlu olmak? Bunun bir önemi var mıydı? İçimden bir ses, “Bu kadar mı?” diye soruyordu. Ama ben yine de başarıdan başka bir şey düşünemiyordum. Kendi kendime, “Bir şey kazanmalıyım, yoksa hiçbir şeyim yok” diye düşündüm.
Heyecan: O Anın Tadını Çıkarmak
Bir gün, bir arkadaşımın tavsiyesiyle bir seminer için İstanbul’a gitmeye karar verdim. İyi bir işim vardı, ama içimde bir eksiklik vardı. Yolda, biletimi aldım, varacağım otelden erkenden çıkıp, boğazın kenarında yürümeye başladım. O an, içimden o kadar derin bir rahatlama geçtik ki, yalnız olmanın verdiği huzuru fark ettim. Kafamda sadece bir soru vardı: “Varta mı iyi, mutlu mu?”
O an, gerçek anlamda bir huzur hissettim. İşlerin, insanlar ve başarılar hakkında düşünmedim. Sadece o anı yaşadım. Her adımda, gözlerim denizin parlak maviye dönüşen yansımasına takıldı. İstanbul’un soğuk rüzgarı, bana “dur, biraz dinlen” diyordu. “Yavaşla, çünkü bu an senin için bir daha gelmeyecek.” O an ne Varta vardı, ne de iyi ya da kötü bir şey… Sadece ben, İstanbul ve mutlu olmak vardı.
Umut: Yavaşlamak ve İleri Gitmek
İstanbul’dan dönerken, aklımda sadece bir soru vardı: “Varta mı iyi, mutlu mu?” O günden sonra, işlerime yaklaşımım değişti. Bazen biraz durmak, dinlenmek, mutluluğu bu kadar çok aramak yerine, anı yaşamak daha önemliymiş gibi hissettim. Gerçekten de hayatın keyfini çıkarabilmek için önce kendine zaman ayırman gerektiğini öğrendim. Ama aynı zamanda, başarılarımı da görmeye başladım. Artık başarmak, içsel bir huzur ve doyum yaratıyordu, dışsal ödüllerden daha önemli bir hale geldi.
Bazen, bu soruyu tekrar tekrar soruyorum kendime. Varta mı iyi, mutlu mu? Hayatımda başarıları biriktirirken, mutluluğu hep arka planda bırakmak zorunda olmadığımı fark ettim. O eski “iyi” olmak için çırpınan halimden, içimdeki mutluluğu kabul eden halime geçiş yapmak… Gerçekten büyük bir değişimdi. Sonuçta, mutlu olmak, sadece başarılarla değil, küçük anların içinde bulabileceğimiz bir şeymiş.
Sonuç: Hayatın Gerçek Anlamı
Varta mı iyi, mutlu mu? Bu soru, basit bir sorudan çok daha fazlası. Bazen hayat bizi başarıya odaklanmaya itiyor. Ama gerçek mutluluk, başarının ötesinde bir yerde yatıyor. Belki de ikisini bir arada tutmak mümkün. Ama bazen durmak ve anı yaşamak, o kadar çok şey öğretiyor ki, hiçbir ödül, hiçbir başarı bu kadar derin olamaz. İşte ben de bu yolculukta öğrendim: Mutluluk, zamanla, içsel huzurla gelir. Belki de en iyi olan şey, her ikisini de dengede tutabilmektir. Varta mı iyi, mutlu mu? Artık cevabım, her ikisi de… ama mutluluk her zaman biraz önde.